Bulimija
Bulimija nervosa je prvi put ozvaničena
kao poremećaj 1987. godine. U bulimičnim krizama se u kratkom
vremenskom periodu unese velika količina hrane koja je posle
praćena osećajem krivice, depresivnim raspoloženjem i strahom
od gojaznosti.
Poremećaj je psihosomatskog porekla. Obično
počinje naizgled bezazlenom dijetom. U većini slučajeva javlja
se kod žena od 15. do 35. godina. Sam ne/svesni osećaj praznine,
straha, dosade, usamljenosti, želi da se ispuni hranom. Kao
kontrateža prejedanju nastupa izgladnjivanje, samoizazivanjem
povraćanja do samopovređivanja. Skoro u svakom slučaju, pribegava
se pilulama za mršavljenje, zloupotrebi laksativa i diuretika.
Česte su sklonosti ka impulsivnom ponašanju, korišćenju alkohola,
drogi i pokušaja suicida.
Mnogi psihjatri se slažu da se bulimija obično
javlja kod osoba koja su živela u nesređenim porodicama čak
i u okruženju alkoholičara, narkomana ili neke druge bolesti
zavisnosti. Osoba sa ovim poremećajem često teži savršenstvu
koje je sama zacrtala ili su joj roditelji nametnuli.
Za bulimiju se tvrdi da je mnogo opasnija od
prejedanja i anoreksije jer je često teško uočiti. Osoba ne
mora biti previse gojazna kao u BED-u, niti premršava kao
u anoreksiji, mada često variraju u telesnoj težini. Uglavnom
ceo čaroban krug drže u tajnosti - osećaja sramote. Zbog ovoga
se ne moze odmah reagovati na osobu koja ima ovaj problem
pa samim tim poremećaj duže traje.
Lečenje je dugotrajno i mukotrpno zbog toga
što se bulimija teško otkriva pa samim tim tok lečenja kasnije
kreće. Potreban je čitav tim profesionalaca, jer se uz psihologa
trebaju prikljuciti i lekari drugih specijalnosti zbog neretko
velikog telesnog oštećenja.
Čitajte
više o prejedanju >>>
Čitajte
više o Anoreksiji >>>
|
